Tweet

Zondag 17 mei was het eindelijk zover: de lang aangekondigde wandeling door het Imstenraderbos. Een activiteit die op papier eenvoudig leek — een stukje wandelen, wat praten, misschien een kop koffie — maar die in werkelijkheid natuurlijk veel meer werd dan dat. Want zodra een groep schakers zich verzamelt, ontstaat er automatisch een merkwaardige mengeling van natuurbeleving, levensbeschouwing, lichte competitie en analyses van partijen die soms al vijftien jaar geleden gespeeld zijn maar blijkbaar nog steeds niet volledig verwerkt zijn.

Om 14.30 uur verzamelden wij ons bij het vertrouwde Koffiehuuske in Heerlen. De opkomst mocht er absoluut zijn: John Corvers, Leo Maessen, Martin Schmitz met aanhang, Jos Jeurissen met aanhang, Sjaak Bakker, Marcel Drummen, Ton Houben, Victor Bashi, Ralph Ploumen en Ruud Hendriks met aanhang waren allen van de partij. Alleen al het formeren van de groep had iets weg van de openingsfase van een schaakpartij: iedereen zocht instinctief zijn positie, sommigen direct actief in het centrum, anderen eerst nog wat afwachtend aan de rand van het bord.

Onder de bezielende leiding van Jos begonnen wij aan de wandeling. Al snel ontstonden verschillende kleine groepjes waarin druk werd gesproken over van alles en nog wat. Persoonlijke verhalen wisselden zich moeiteloos af met schaakanekdotes, oude toernooien, legendarische blunders en theorieën over waarom iemand “vroeger toch echt veel sterker speelde”. Zoals altijd bij schakers werd een simpele wandeling ongemerkt een intellectueel symposium in wandelschoenen.

Het Imstenraderbos liet zich ondertussen van zijn beste kant zien. De frisse lentelucht, het zachte geritsel van bladeren en de rustige bospaadjes vormden een uitstekend decor voor gesprekken die varieerden van gezondheid en pensioen tot gambieten en eindspelen. Sommige deelnemers keken aandachtig naar de natuur, anderen keken vooral aandachtig naar waar ze liepen — iets wat statistisch gezien binnen schaakverenigingen geen overbodige luxe is.

Na ongeveer een kleine kilometer gebeurde er echter iets onverwachts. Tot lichte verbazing van de groep stond ineens Sjaak Bakker vóór de rest van het gezelschap. Niemand had precies gezien hoe dat gebeurd was. Mogelijk had hij ergens een tactische afsnijding gevonden, mogelijk speelde hier puur positioneel inzicht een rol. Persoonlijk vermoed ik dat Sjaak de wandeling subtiel iets wilde inkorten. Een soort wandelvariant van zetherhaling, zullen we maar zeggen. Hoe dan ook leverde het de nodige hilariteit op.

Halverwege de tocht moest Marcel Drummen vanwege persoonlijke redenen afhaken. Uiteraard jammer, maar gelukkig had hij wel het grootste deel van de wandeling meegemaakt en bleef de sfeer uitstekend.

En gezellig was het zeker. Er werd veel gelachen, volop bijgepraat en vooral genoten van het samenzijn. Opvallend was hoe gemakkelijk de gesprekken bleven doorlopen. Bij schakers ontstaat stilte normaal gesproken alleen wanneer iemand diep nadenkt over een zet, maar tijdens deze wandeling bleek dat zelfs niet nodig.

Omdat wij rond 15.45 uur alweer terug waren bij het startpunt, vond de meerderheid van de groep dat de middag eigenlijk te gezellig was om al te beëindigen. Democratisch als schakers zijn — zolang ze winnen — werd besloten er nog een extra stuk aan vast te plakken. Uiteindelijk klokten we af op ongeveer 5,7 kilometer, wat voor sommigen voelde als een ontspannen wandeling en voor anderen ongeveer overeenkwam met een zware zevenrondige weekendvierkamp.

Na deze sportieve inspanning konden wij plaatsnemen bij het Koffiehuuske voor een heerlijke maaltijd en de nodige drankjes. Daar werd nog geruime tijd nagepraat over van alles en nog wat. Zoals dat gaat bij schaakvrienden: de wandeling was inmiddels alweer bijna bijzaak geworden en had plaatsgemaakt voor verhalen, analyses, humor en lichte overdrijvingen over vroeger.

Na ongeveer twee uur begon de groep langzaam uiteen te vallen en vertrokken de laatsten huiswaarts. Daarmee kwam een bijzonder geslaagde middag ten einde. Een middag waarin natuur, gezelligheid en schaakvriendschap op aangename wijze samenkwamen — en waarin gelukkig niemand remise had aangeboden.